DATAVISUALISATIE Met deze applicatie kun je de voornaamste doodsoorzaken zien waar mannen en vrouwen aan stierven in Amsterdam in de periode 1856-1920.
Doodsoorzaak naar sekse in Amsterdam (1856-1920) Meer lezen »
Hoewel we over de gehele linie verbeteringen zien in de sterftecijfers aan longtuberculose, bleven bepaalde delen van de stad relatief achter. Zo verbeterde de situatie voor de bewoners van de grachtengordel meer dan voor bewoners van de Jordaan. Sommige buurten lijken zelfs te zijn verslechterd in 1897 ten opzichte van eenenveertig jaar ervoor. Dit geldt bijvoorbeeld voor de buurten in de Jordaan rond Bloemgracht en voor enkele buurten aan de Singel in het oude stadscentrum.
Longtuberculose in Amsterdam: een halve eeuw aan vooruitgang? Meer lezen »
Ziektesymptomen waren schokkend: veel slachtoffers hadden verwrongen en zwaar ingevallen gezichten die langzaam donkerblauw kleurden en het lichaam verschrompelde door heftige diarree waar niet tegenop te drinken was. Jongeren zagen er daardoor al snel uit als oude mensen.
De beangstigende cholera-epidemie: verwrongen gezichten en verschrompelde lichamen Meer lezen »
Hoewel rachitis de meeste mensen tegenwoordig niet zo veel zal zeggen, was het een veel voorkomend fenomeen in de achttiende en negentiende eeuw. Rachitis is een botaandoening die wordt veroorzaakt door een tekort aan Vitamine D en calcium. Lees hoe vaak rachitis in Amsterdam voorkwam.
Een verborgen ziekte: rachitis in Amsterdam Meer lezen »
Uit verscheidene historische rapportages blijkt dat Joodse buurten een zeer gunstige sterfteverhouding kenden, die onevenredig was aan de hoge bevolkingsdichtheid en de “hoogst armoedige bevolking”. De Amsterdamse doodsoorzakenregisters onderschrijven deze uitzonderlijke gezondheidstoestand.
De uitzonderlijke gezondheidstoestand van de Joodse buurten Meer lezen »
Met de Duitse inval van 10 mei 1940 en het vluchten van koningin Wilhelmina en de regering naar Londen, werd het voor veel joden in Amsterdam te bedreigend. 143 Amsterdamse joden stierven door zelfdoding.
De dood als enige uitweg: zelfdoding onder joden in mei 1940 Meer lezen »
Het Buitengasthuis speelde een belangrijke rol in de laatste pokkenepidemie van 1870-1872. Geneesheer Guillaume Daniel Louis Huet reflecteerde op het verloop van de epidemie in het Buitengasthuis. De cijfers bleken er niet om te liegen: meer dan twee-derde van de 1441 mensen die ten tijde van epidemie in het Buitengasthuis waren verpleegd was weliswaar ooit gevaccineerd, maar niet gehervaccineerd…
De pokken, het eerste virus dat door vaccinatie werd uitgeroeid Meer lezen »
Met het geleidelijk aan uitdoven van epidemieën, nam de gemiddelde leeftijd van overlijden gestaag toe in 19e en 20e eeuw. Maar een hogere leeftijd betekent ook een hogere kans op degeneratieve ziekten, zoals kanker.
Zo maakte kanker steeds meer slachtoffers Meer lezen »
Aan het einde van de negentiende en begin van de twintigste eeuw werden verschillende moderne vormen van vervoer steeds normaler. Met behulp van de Amsterdamse doodsoorzakenregisters kan worden geobserveerd hoe nieuwe technologische ontwikkelingen gevolgen hadden voor externe doodsoorzaken. Het is duidelijk dat, net als vandaag de dag, trams, treinen en auto’s ook toen al voor dodelijke slachtoffers zorgden.
Gedood door de technologische vooruitgang in vervoer Meer lezen »
In de negentiende eeuw was de sterfte onder baby’s immens. In de slechtste jaren overleden maar liefst 250 per 1000 levendgeborenen. Wat was verantwoordelijk voor de dood van al deze baby’s in de negentiende eeuw?
What was killing babies in Amsterdam? Meer lezen »
